ردهبندی محتوای فیلمها و سریالها، ابزاری است برای ارائهی اطلاعات به والدین و مخاطبان دربارهی مناسب بودن فیلم یا سریال برای سنین مختلف. این ردهبندیها به مخاطبان کمک میکنند تا محتوایی را انتخاب کنند که برای خود و خانوادهشان مناسب باشد و ممکن است در کشورهای مختلف تفاوتهایی داشته باشند. در این مقاله به شرح کامل سیستمهای اصلی ردهبندی بر اساس سن مخاطبین میپردازیم.
۱. ردهبندی MPAA (انجمن تصاویر متحرک آمریکا) برای فیلمها
ردهبندیهای MPAA بیشتر در ایالات متحده به کار میروند و شامل موارد زیر هستند:
- G (General Audience) یا مناسب برای همه سنین:
این ردهبندی نشان میدهد که محتوای فیلم برای تمام سنین مناسب است و معمولاً شامل زبان نامناسب، خشونت یا محتوای جنسی نیست. - PG (Parental Guidance) یا مشاوره والدین:
ممکن است شامل محتوای ملایمی باشد که برای کودکان زیر 10 سال مناسب نباشد. والدین باید نسبت به این محتوا هوشیار باشند، اما فیلم همچنان برای تماشا به همراه کودکان مناسب است. - PG-13 یا مشاوره والدین برای افراد زیر 13 سال:
محتوای این دسته ممکن است شامل صحنههای خشن یا زبان نامناسب ملایم باشد و والدین باید توجه بیشتری به مناسب بودن آن برای کودکان کمتر از 13 سال داشته باشند. - **R (Restricted) یا محدود شده:
تماشای این فیلم برای افراد زیر 17 سال بدون حضور والدین یا سرپرست مجاز نیست. محتوای این فیلمها میتواند شامل خشونت شدید، زبان نامناسب یا محتوای جنسی باشد. - **NC-17 یا محدود برای 17 سال و بالاتر:
این فیلمها معمولاً شامل محتوای بسیار خشن، جنسی یا زبان نامناسب هستند و فقط برای افراد بالای 17 سال مناسب است. - **Unrated یا بدون ردهبندی:
این ردهبندی به فیلمهایی اشاره دارد که نسخههای اصلیشان از سوی MPAA ردهبندی نشدهاند. این گونه فیلمها ممکن است در محتوای اضافی یا حذف صحنههای خاص، متفاوت از نسخههای سینمایی باشند.
۲. ردهبندی تلویزیونی (TV Ratings) برای سریالها
ردهبندیهای تلویزیونی در ایالات متحده شامل چندین دسته هستند و با استفاده از اصطلاحات و کدهای مختلف، راهنمایی مناسبی برای مخاطبان ارائه میکنند.
- TV-Y (مناسب برای کودکان):
این ردهبندی مخصوص برنامههای کودکان است و محتوای آن بسیار ملایم و ساده میباشد. - TV-Y7 (مناسب برای کودکان بالای 7 سال):
ممکن است شامل محتوا و موقعیتهای چالشی و کمی ترسناک باشد، که برای کودکان زیر 7 سال مناسب نیست. - TV-G (مناسب برای همه سنین):
برنامهها و سریالهایی با این ردهبندی برای تمام سنین مناسب هستند و هیچگونه محتوای نامناسبی ندارند. - TV-PG (مشاوره والدین برای محتوای تلویزیون):
این دسته شامل محتواهای ملایمتر است که ممکن است برای کودکان زیر 10 سال مناسب نباشد. والدین باید آگاه باشند که این برنامهها میتوانند صحنههای خفیفی از خشونت، زبان نامناسب و مواردی که برای کودکان مناسب نیست، داشته باشند. - TV-14 (مناسب برای سنین بالای 14 سال):
برنامهها و سریالهایی با این ردهبندی دارای محتوایی هستند که برای کودکان زیر 14 سال نامناسب است. این ردهبندی شامل صحنههای خشونت، زبان نامناسب و محتوای جنسی ملایم میشود. - TV-MA (مناسب برای بزرگسالان):
این دسته برای محتوای مخصوص بزرگسالان است که دارای صحنههای خشونت شدید، زبان زننده و محتوای جنسی صریح میباشد. این برنامهها برای کودکان و نوجوانان مناسب نیستند.
۳. سایر سیستمهای ردهبندی بینالمللی
سیستمهای دیگری در کشورهای مختلف برای ردهبندی محتوای فیلمها و سریالها استفاده میشود. برخی از آنها عبارتاند از:
- AO (Adults Only) یا مخصوص بزرگسالان:
این ردهبندی مخصوص محتوای بزرگسالانه است و معمولاً در بازیهای ویدئویی به کار میرود و تنها برای افراد بالای 18 سال توصیه میشود. - **M (Mature) یا مناسب برای افراد بالای 15 سال:
این ردهبندی مخصوص محتوای جوانان و بزرگسالان است که معمولاً دارای صحنههای خشونت، زبان نامناسب و موضوعات جنسی میباشد. این ردهبندی در کشورهایی چون استرالیا و نیوزیلند نیز استفاده میشود. - **U (Universal) یا مناسب برای عموم:
در بریتانیا و برخی دیگر از کشورها به کار میرود و بیانگر محتوای مناسب برای همهی سنین است. - **PG-15 یا مناسب برای سنین بالای 15 سال:
در برخی کشورها به عنوان ردهبندی محتوایی خاص برای نوجوانان و بزرگسالان در نظر گرفته میشود که شامل موضوعات ملایم خشونت و زبان زننده میباشد.
نکات پایانی
ردهبندیها به عنوان راهنمایی برای والدین و مخاطبان استفاده میشوند تا انتخاب آگاهانهای درباره محتوای رسانهای داشته باشند. توجه به این ردهبندیها میتواند از مواجهه کودکان و نوجوانان با محتوای نامناسب جلوگیری کند و تجربهی تماشای مطمئن و لذتبخشی را فراهم آورد.
تحقیق و ویراستاری: تحریریه اخبار مثبت
